ความเอื้อเฟื้อ

             ช่วงชีวิตของคนเราต่างต้องมีเรื่องราวต่างๆผ่านเข้ามา มีทั้งความทรงจำที่ดีและไม่ดี เมื่อเหตุการณ์นั้นๆผ่านไป ก็จะกลายเป็นบทเรียนที่มีคุณค่าของชีวิตเรา หากใครตอนนี้ที่พบกับสิ่งที่ทำให้เราเสียใจ ร้องไห้ ก็ให้คิดซะว่า ร้องแค่วันนี้พรุ่งนี้เราจะต้องเข้มแข็ง บางครั้งเวลาที่เรามีทุกข์ เราก็มักจะคิดว่า ทุกข์ของเรามากกว่าของคนอื่นจึงทำให้เราหาทางออกไม่เจอสักที ก็เลยต้องจมอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์นั้นตลอดไป แตถ้าเรา ลองเปิดตา และเปิดใจ หันไปมองคนที่เขามีความทุกข์มากกว่า เช่น ขอทานที่ต้องนั่งตากแดดทั้งวันเพื่อที่จะรอรับเงินแค่เพียงไม่กี่บาทจากคนที่เดินผ่านไปมา ข้าวก็ไม่มีกิน ร้อนก็ร้อน หากเป็นเราไปนั่งแบบนั้นทั้งวัน เราก็คงจะไม่ชอบเหมือนกัน แต่มีบางท่านอาจจะคิดในใจว่า เดี๋ยวนี้มีคนมาปลอมเป็นขอทานเยอะแยะไป ก็จริงอยู่ แต่ถ้าเราคิดกลับไปอีกด้าน ว่าตามหลักความเป็นจริงของคนก็ชอบความสบายด้วยกันทั้งนั้น แล้วที่สำคัญ คนเราก็ต้องการ เกียรติยศ ชื่อเสียง อยากให้คนอื่นมายกย่องชมเชย แต่การเป็นขอทาน มันน่าสมเพศเวทนา เผลอๆดีไม่ดี ก็มีคนดูถูกเหยียดหยาม และอีกเหตุผลหนึ่ง คนเราชอบที่จะแต่งตัวให้สวยงาม ดูสะอาดตา แต่เป็นขอทานต้องแต่งตัวมอมแมม สกปรก เสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ เพราะฉะนั้นถ้าเขามีทางเลือกที่ดีกว่านี้ เขาก็คงไม่อยากปลอมเป็นขอทานให้คนมาดูถูกเล่น แต่นี่เขาคงเลือกไม่ได้จริงๆ แต่ให้เราคิดใหม่เสียว่า เราได้ทำบุญกับคนยากจน และเราก็โชคดีที่ไม่เป็นอย่างเขา แค่นี้เราก็สุขใจแล้ว และเป็นการยกจิตใจของเราให้สูงขึ้น ความเห็นแก่ตัวก็จะลดลง   แถมความคิดที่ว่าเราทุกข์กว่าคนอื่นก็จะหมดไปด้วยค่ะ
              
               ในที่นี้ผู้เขียนอยากจะขยายความของการให้ทานสักหน่อย เผื่อว่าจะทำให้ผู้อ่านทั้งหลายได้เข้าใจและมีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กันมากขึ้นนะคะ
ตามพระไตรปิฎกพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านได้ตรัสไว้ว่า

1. ทำทานแก่สัตว์เดรัจฉาน แม้จะมีมากถึง 100 ครั้งก็ได้บุญน้อยกว่าให้ทานดังกล่าวแก่มนุษย์
2. ให้ทานแก่มนุษย์ที่ไม่มีศีล ไม่มีธรรมวินัย แม้จะให้มากถึง 100 ครั้งก็ยังได้บุญน้อยกว่าให้ทานดังกล่าวแก่ผู้ที่มีศีล 5 แม้จะให้เพียงครั้งเดียวก็ตาม
3. ให้ทานแก่ผู้ที่มีศีล 5 แม้จะให้มากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าให้ทานดังกล่าวแก่ผู้ที่มีศีล 8 แม้จะให้เพียงครั้งเดียวก็ตาม
4. ให้ทานแก่ผู้ที่มีศีล 8 แม้จะให้มากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าให้ทานดังกล่าวแก่ผู้ที่มีศีล 10 คือสามเณรในพุทธศาสนา แม้จะให้เพียงครั้งเดียวก็ตาม
5. ถวายทานแก่สามเณรผู้ที่มีศีล 10 แม้จะให้มาถึง 100 ครั้งก็ยังได้บุญน้อยกว่าให้ทานดังกล่าวแก่สมมุติสงฆ์ ซึ่งมีศีลปาฎิโมกข์สังวร 227 ข้อ
6. ถวายทานแก่พระสมมุติสงฆ์ แม้จะมาถึง 100 ครั้งก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายแก่พระโสดาบันแม้ว่าจะถวายทานดังกล่าวแต่เพียงครั้งเดียวก็ตาม (ความจริงยังมีการแยกเป็นพระโสดาปัตติมรรคและพระโสดาปัตติผล ฯลฯ เป็นลำดับไปจนถึงพระอรหันต์ผลแต่ในที่นี้จะกล่าวแต่เพียงย่นย่อพอให้ได้ใจความเท่านั้น)
7. ถวายทานแก่พระโสดาบัน แม้จะมากถึง 100 ครั้งก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานดังกล่าวแก่พระสกิทาคามีแม้จะถวายทานดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก็ตาม
8. ถวายทานแก่พระสกิทาคามี แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานดังกล่าวแก่พระอนาคามีแม้จะถวายทานดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก็ตาม
9. ถวายทานแก่พระอนาคามี แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานดังกล่าวแก่พระอรหันต์แม้จะถวายทานดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก็ตาม
10. ถวายทานแก่พระอรหันต์ แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานดังกล่าวแก่พระปัจเจกพุทธเจ้าแม้จะถวายทานดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก็ตาม
11. ถวายทานแก่พระปัจเจกพุทธเจ้า แม้จะมากถึง 100 ครั้งก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายทานดังกล่าวแด่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้แม้จะถวายทานดังกล่าวเพียงครั้งเดียวก็ตาม
12. ถวายทานแด่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แม้จะมากถึง 100 ครั้งก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายสังฆทานที่มีองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นประธานแม้จะถวายสังฆทานดังกล่าวแต่เพียงครั้งเดียวก็ตาม
13. การถวายสังฆทานที่มีองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นประธาน แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการถวายวิหารทาน แม้จะได้กระทำแต่เพียงครั้งเดียวก็ตาม วิหารทาน ได้แก่ การสร้างหรือร่วมสร้างโบสถ์ วิหาร ศาลาการเปรียญ ศาลาโรงธรรมศาลาท่าน้ำ ศาลาที่พักอาศัยคนเดินทางอันเป็นประโยชน์สาธารณะที่คนได้ใช้ประโยชน์ร่วมกัน อนึ่ง การสร้างสิ่งที่เป็นสาธารณะประโยชน์ หรือสิ่งที่ประชาชนใช้ประโยชน์ร่วมกันแม้จะไม่เกี่ยวเนื่องกับกิจในพระพุทธศาสนา เช่น โรงพยาบาล โรงเรียน บ่อน้ำ แท๊งก์น้ำ ศาลาป้ายรถโดยสารประจำทาง สุสาน เมรุเผาศพ ก็ได้บุญมากในทำนองเดียวกัน
14. การถวายวิหารทาน แม้จะมากถึง 100 ครั้ง(100หลัง)ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการให้ธรรมทาน แม้จะให้แต่เพียงครั้งเดียวก็ตาม การให้ธรรมทานก็คือการเทศน์ การสอนธรรมะแก่ผู้อื่นที่ยังไม่รู้ให้ได้รู้ที่รู้อยู่แล้วให้รู้ยิ่งๆขึ้น ให้ได้เข้าใจในมรรค ผล นิพพานให้ผู้ที่เป็นมิจฉาทิฐิได้กลับใจเป็นสัมมาทิฐิ ชักจูงผู้คนให้เข้าปฏิบัติธรรมรวมตลอดถึงการพิมพ์แจกหนังสือธรรมะ
15. การให้ธรรมทาน แม้จะมากถึง 100 ครั้ง ก็ยังได้บุญน้อยกว่าการให้ อภัยทาน แม้จะให้เพียงครั้งเดียวก็ตาม การให้อภัยทานก็คือการไม่ผูกโกรธ ไม่อาฆาตจองเวร ไม่พยาบาทคิดร้ายผู้อื่นแม้แต่ศัตรู