มิตรภาพที่ดีไม่มีวันหาย

   จากความทรงจำที่อยู่ส่วนลึกของหัวใจแต่ไม่ใช่สมอง อยู่ในใจไม่มีวันลืม แต่อยู่ในสมองมีโอกาสที่จะลืมมันได้ เผลอแป๊ปเดียวเวลาผ่านไปแล้ว 4 ปี  แต่คำว่า " มิตรภาพ" กับคำว่า"เพื่อน" ยังคงเหมือนเดิม
     เพื่อนต่างชาติต่างภาษามาเจอกัน เพื่อนชาติเดียวกัน ภาษาเดียวกัน มาเจอกันในต่างแดน หลายคนบอกว่า คนชาติเดียวกันทำไมเอาเปรียบกันได้ขนาดนี้ แต่สำหรับใครบางคน เป็นอะไรที่โชคดี นอกจากจะมีเพื่อนชาติเดียวกันที่นิสัยดีแล้ว ยังมีเพื่อนต่างชาติที่น่ารักด้วยเช่นกัน
      ทุกเช้า จะต้องมีใครบางคนต้องรีบตื่น และรีบวิ่งไปขึ้นรถไฟให้ทันเวลา เพื่อไปให้ถึงโรงเรียนทัน 8.30 น. แต่สิ่งที่จะลืมไม่ได้คือกระเป๋าใบใหญ่ข้างในมีสมุด 1 เล่ม และชีทเรียนภาษาอังกฤษไม่กี่แผ่น แต่ที่หนักคือ ข้าวกล่องหลายกล่อง จนทำให้หูกระเป๋าเป้ขาดได้ง่ายๆ เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง เราก็ต่างนำกล่องข้าวมาวางไว้บนโต๊ะ เด็กไทยก็เรียกกันมากินข้าว แถมยังชวนเพื่อนชาติอื่นๆมาลองชิมกับข้าวฝีมือตัวเองบ้าง คนไหนไม่มีตังค์กินข้าว ก็แบ่งกันกินตรงนั้นแหละ เป็นแบบนี้ทุกๆวัน บางครั้งเรียนเสร็จอยากไปเที่ยว อยากได้กระเป๋าตังค์สักใบ เพื่อนก็ใจดีซื้อให้ ถ้าตีเป็นเงินไทยแล้วก็แพงอยู่ แต่น้ำใจคนไทยไม่เคยแห้งแล้ง หลังเลิกเรียน พาไปนั่งกิน สตาร์บั๊ค บอกว่าอยากเลี้ยง อยากกินอะไร ตามสบายเลย ไปกินหลายครั้งก็เลี้ยงตลอด แต่เราไม่เคยมีตังค์เลี้ยงเพื่อนมีแต่ข้าวกล่อง และขนมมาฝากเพื่อนๆทุกวัน
        แข่งกีฬาสีเสร็จหิวข้าว อยากกินปลาดิบ เพื่อนก็ชวนไปที่ห้อง ไปกัน 5คน เพื่อนซื้อปลาดิบมาทำให้กิน พร้อมหุงข้าวร้อนๆให้พร้อม เกรงใจเพื่อนมาก แต่เพื่อนก็บอกว่า กินเถอะซื้อมาเลี้ยง  วันต่อมาก็ชวนเพื่อนต่างชาติมาด้วย มานั่งเล่น นอนเล่น เพื่อนบอกว่านอนก่อนก็ได้ค่อยกลับบ้าน ก็นอนไม่หลับหรอก เล่นคุยกันซะดังขนาดนั้น
          เพื่อนบางคนต้องเรียนจบคอร์สก่อน ก็พากันไปฉลอง แต่เพื่อนคงรู้ว่าเราไม่ชอบเที่ยวกลางคืน ชวนกี่ครั้งก็ไม่เคยไป จนต้องเปลี่ยนมากินไอติม ที่ Pearl Habour แทน  แค่นี้ก็สนุกแล้ว ทั้งไทย ญี่ปุ่น เกาหลี คุยกันไม่ค่อยจะรู้เรื่องแต่มันก็เป็นความทรงจำที่ดี ทำให้วันนั้นกลับบ้านดึกไปหน่อย
         ทริปของโรงเรียนจัดพาไป เที่ยวสวนสัตว์ มีเพื่อนไทยบางคนไปเล่าให้เพื่อนชาวต่างชาติฟังว่าเจอนางเงือก วาดรูปออกมายังกับสัดประหลาด แทนที่จะตื่นเต้น กลับขำท้องแข็งแทน อีกทริปหนึ่งเขาพาไปเที่ยวทะเล ครูเป็นคนย่างบาร์บีคิวให้นักเรียนกิน แต่ปรากฎว่านักเรียนกินหมดเกลี้ยงไม่เหลือไว้ให้อาจารย์เลย โชคดีที่มีบางคนติดซูชิอันโตมาด้วย เลยทำให้อาจารย์รู้สึกดีขึ้นมานิดนึง หลังจากนั้นก็ไปเดินเที่ยวกัน ไม่มีเพื่อนคนไทยไปด้วยเลย เดินไปกับเพื่อนเกาหลีทั้งนั้น แต่ว่าอายุเป็นพ่อกับแม่ได้เลย เขาก็เรียกเราว่าลูกสาว เลยกลายเป็นว่า มีพ่อกับแม่เป็นเกาหลี
      ทุกเรื่องราวเป็นความทรงจำดีๆไม่มีวันลืม